SAVANNAH MASTER – lekki poduszkowiec dalekiego zwiadu i osłony konwojów

OPIS OGÓLNY:  

   Savannah Master to jedyny pojazd produkowany przez zakłady  S.L.Lewis Incorporated. W chwili obecnej poduszkowiec ten  wprowadzany jest w skład regularnych jednostek kawalerii i  oddziałów zwiadowczych Domu Steiner. Ponadto wiele światów Peryferii wydaje się być żywotnie zainteresowanych  wykorzystaniem maszyn tego typu przeciwko dającym się wciąż we znaki oddziałom rajdowym Bandyckich Królestw. Jak na pojazd tak niewielkich rozmiarów, Savannah Master posiada zadziwiająco  wiele zalet. Łączy w sobie ekstremalnie dużą prędkość,  zwrotność, dość gruby przedni pancerz i precyzję strzału gwarantowaną przez średni laser typu Defiance B3M.  Przeprowadzone testy poligonowe wykazały niezwykłą efektywność pojazdu w walce przeciwko lekkim Mechom. Lanca poduszkowców  Savannah Master z powodzeniem powstrzymała atakującą lancę złożoną z Waspów Locustów. Prawdopodobnie już niedługo zaczną napływać pierwsze raporty, które ostatecznie rozstrzygną, czy rezultaty osiągnięte podczas prób potwierdzą się podczas  prawdziwej walki.

WŁAŚCIWOŚCI TECHNICZNE:  

   Savannah Master napędzany jest najbardziej zwartym silnikiem  jądrowym, jaki najprawdopodobniej kiedykolwiek zbudowano –  jednostką Omni 25. Produkcja tego typu silników została  przerwana wraz z wybuchem Wojen Sukcesyjnych, jednak wielka ich liczba (plotki głoszą, że około 2000 sztuk) znajduje się w  posiadaniu Oficera Dyplomowanego Lewisa. Niegdyś pełnił on  funkcję oficera pokładowego na statku skokowym klasy Kupiec – „Winnetka”. Obecnie Lewis jest dyrektorem zakładów S.L.Lewis,  Inc. Dwa lata temu załoga statku „Winnetka” badając jeden z  nie zamieszkałych światów Peryferii natknęła się na wielki magazyn części zamiennych z czasów Gwiezdnej Ligi. Dotychczasowy ładunek jakim były wyroby kompanii Botany Bay Industrial Sand został porzucony, a na pokład statku załadowano dosłownie każdy odnaleziony fragment dawnego wyposażenia. Odkryty „skarb” został skrupulatnie rozdzielony między członków załogi „Winnetki”. W ramach należnej mu części, oficer Lewis stał się właścicielem odnalezionych w magazynach setek małogabarytowych reaktorów jądrowych. Większość członków załogi szybko sprzedała otrzymane w ramach podziału urządzenia za możliwie najwyższe sumy i zaczęła wieść spokojny, dostatni żywot. Lewis jednak z sobie tylko znanych przyczyn zatrzymał posiadane reaktory. Jego dziwna na pozór decyzja miała jednak swój głęboki sens. Lewis wiedział, że Archont Katrina Steiner poszukuje nowego pojazdu bojowego, który mógłby służyć do osłony konwojów lub dalekiego zwiadu i z siedemdziesięciopięcio procentową pewnością pokonać w pojedynku Locusta. Do konkursu stanęły wielkie i uznane koncerny zbrojeniowe. Przedstawione propozycje w większości przypadków sprowadzały się jednak do maszyn gąsienicowych lub poduszkowców o wadze 25 do 30 ton. Były mocno opancerzone, uzbrojone w średnie lasery, a ich cena wahała się w granicach około 800.000 C-Billsów za egzemplarz.

 

 

   Lewis czuł, że jest w stanie skonstruować efektywny i znacznie tańszy pojazd w oparciu o posiadane silniki Omni. Zarejestrował więc swą własną firmę i rozpoczął budowę prototypu. Małogabarytowy reaktor Omni został zainstalowany na podwoziu zwykłego, cywilnego Skimmera. Kadłub pojazdu oraz kabina zostały osłonięte prostokątnymi płytami pancerza, a na dziobie zainstalowano średni laser typu Defiance B3M. Użycie Omni wymagało dodatkowej, ważącej 250 kilogramów osłony antyradiacyjnej oraz ważącej drugie tyle komory ciśnieniowej. Z drugiej jednak strony pozwalało na niemal bezpośrednie zasilanie lasera i pominięcie dzięki temu ciężkich urządzeń, takich jak chłodnice lub przetwornice energii. Przód i boki pojazdu zostały wzmocnione na tyle, by wytrzymać po dwa trafienia ze średniego lasera bez narażenia elementów wewnętrznej konstrukcji. Pancerz rufowy był z konieczności znacznie cieńszy i mógł wytrzymać jedynie jedno trafienie z wielkokalibrowego karabinu maszynowego lub trafienie jednego pocisku SRM (RBZ). Urządzenia sterownicze oraz systemy wykrywania i naprowadzania ważyły łącznie kolejne ćwierć tony. Ostatecznie jednak, gotowy do akcji pojazd ważył jedynie około pięciu ton, a osiągana przez niego prędkość była niesamowita. Podczas prób poduszkowiec mknął z szybkością powyżej 215 km/h – wyższą, niż jakikolwiek skonstruowany dotąd poduszkowiec. Koszt produkcji był równie frapujący – wynosił bowiem jedynie 90.000 C-Billsów za egzemplarz. Kiedy Lewis przedłożył swój projekt Komisji Kwalifikacyjnej Sił Zbrojnych, jej członkowie odnieśli się doń bardzo sceptycznie. Silnik Omni 25 nie był jak dotąd wykorzystywany w żadnej z militarnych konstrukcji, a kształt i ciężar komory ciśnieniowej wykluczały możliwość solidnego opancerzenia pojazdu. Mimo to Komisja nie mogła tak po prostu zignorować proponowanej ceny. Po przełamaniu nieufności kręgów wojskowych, prototyp Lewisa został ostatecznie dopuszczony do prób poligonowych i współzawodnictwa z innymi zgłoszonymi maszynami.

 

HISTORIA BOJOWA:

   Savannah Master został jak dotąd użyty w walce tylko jeden raz. W trakcie wszystkich prób poligonowych Lewis osobiście pilotował maszynę, która nie posiadała jeszcze wtedy swej nazwy. Po blisko trzech tygodniach wyczerpujących testów, na poligonie pozostały jedynie dwie sprawne jednostki: poduszkowiec Lewisa i 30-tonowy gąsienicowy pojazd firmy Defiance Industries. Ostatecznym sprawdzianem obu prototypów miał być symulowany pojedynek pomiędzy pojazdem, a BattleMechem typu Locust. Lasery używane podczas tego starcia nastawione były na minimalną moc, a na pancerzach walczących jednostek zainstalowano sensory umożliwiające zliczanie trafień.

   Locust pilotowany był przez MechaWojownika Savannah Johnson, która miała na swym koncie wiele spektakularnych zwycięstw. Podczas pozorowanej walki Lewis trzymał swój poduszkowiec w rozsądnej odległości od przeciwnika, wciąż klucząc i usiłując trafić Mecha w słabo opancerzone plecy. Z kolei systemy celownicze Locusta nie były w stanie nadążyć za poruszającym się tak szybko celem. Rozwijana przez Mecha, wysoka przecież prędkość, była przy tym bez porównania niższa, niż prędkość polującego nań poduszkowca. Mimo, iż podczas każdego kolejnego starcia Locust był w stanie uzyskać jedno do dwóch trafień w przedni lub boczny pancerz pojazdu, niezmiennie przegrywał walki na skutek kilku bezpośrednich trafień w plecy. Podczas realnego starcia z pewnością zdruzgotałyby one jego korpus. Każdego dnia próby były ponawiane, a każda z nich kończyła się zwycięstwem Lewisa. MechaWojownik Johnson, słynąca z niezwykłego opanowania podczas walki, po dwunastej z kolei porażce zaczęła się denerwować. Po swej piętnastej wygranej Lewis zaczął natrząsać się z niej przez radio, podkpiwając z jej bojowych umiejętności. Podczas siedemnastego spotkania Johnson dała się ponieść emocjom. Zerwała ograniczniki mocy i oddała laserową salwę prosto w przedni pancerz poduszkowca. Pancerne płyty trafione wiązką o pełnej mocy nadtopiły się, lecz nie zostały przebite. Lewis również zerwał zabezpieczenia i rozpoczął się prawdziwy pojedynek.

   Początkowo pilot poduszkowca krążył w dużej odległości od Mecha nie chcąc ryzykować ponownego trafienia w uszkodzony fragment pancerza. Potem zaczął przemykać na maksymalnej szybkości tuż obok nóg Locusta. Po kolejnym nawrocie poduszkowiec otrzymał kolejne trafienie w dziób, a zaraz potem w prawą burtę, jednak chwilę potem Lewisowi udało się trafić dokładnie w głowę Mecha. Ogłuszona trafieniem Johnson chwilowo straciła z oczu zbliżający się pojazd. Osłupieli świadkowie starcia ujrzeli jak mały poduszkowiec Lewisa przemknął dokładnie między nogami Mecha, wykonał skręt o 180 stopni i oddał druzgocącą salwę w jego plecy. Kiedy pojazd oddalał się na maksymalnej szybkości, kadłub Locusta trafionego w magazyny amunicyjne KM-ów zamienił się w eksplodującą fajerwerkami kulę ognia.

   Mechanizm katapultowania fotela, który nastawiony był na automatyczne wystrzelenie w razie wybuchu, wyniósł oszołomioną Johnson na bezpieczną odległość. Jej Mech zamienił się jednak w stertę złomu. Lewis natomiast podprowadził swój postrzelany poduszkowiec tuż pod trybunę pełną zaszokowanych oficjeli i gramoląc się z kokpitu zapytał: „Jak wam się podoba mój Savannah Master?”. Nazwa zaproponowana przez Lewisa znaczyła po prostu „Pogromca Savannah” i nie bacząc na ostre protesty niektórych MechaWojowników, dość szybko się przyjęła.

   Obecnie zakłady S.L.Lewis, Inc. otrzymały od rządu zamówienie na dostarczenie 1000 sztuk poduszkowców. Ponadto rządy niektórych światów Peryferii prowadzą z fabryką negocjacje w sprawie zakupienia limitowanych serii poduszkowców na potrzeby własnych sił obronnych. Główną przeszkodą w produkcji pojazdu na skalę masową wydaje się być ograniczona liczba silników Omni 25. Na razie absolutnie nie zanosi się na to, by jakiekolwiek inne egzemplarze tego typu będą dostępne. Dopóki Savannah Master nie sprawdzi się ostatecznie na linii frontu, istnieje raczej niewielka szansa, że jakiekolwiek zakłady wytwarzające reaktory zdecydują się na skopiowanie silników Omni 25 na potrzeby zakładów Lewisa.

WARIANTY:

   Savannah Master jest konstrukcją zbyt nową, by pojawiły się jakieś jej warianty. Jakkolwiek kilka wersji maszyny znajduje się w fazie projektowania, wszystkie zmiany dotyczą jedynie przezbrojenia pojazdu. Średni laser miałby być zastąpiony miotaczem ognia, ewentualnie dwoma lekkimi laserami. Konstrukcja poduszkowca pozostawia jednak raczej niewiele miejsca na modyfikacje, a każda zmiana jak na razie powoduje pogorszenie jego właściwości.

SŁYNNE MASZYNY I ZAŁOGI:

   Jak dotąd żaden Savannah Master nie został użyty na froncie, tak więc na ewentualne sukcesy należy jeszcze poczekać.

DANE TECHNICZNE:

  • Ciężar całkowity: 5 Ton
  • Rodzaj napędu: Poduszkowiec
  • Zasilanie: Reaktor jądrowy Omni 25
  • Prędkość marszowa: 140 km/godz.
  • Prędkość bojowa: 216 km/godz.
  • Pancerz: 1.5/ Durallex Light

Uzbrojenie:

  • 1 Średni laser Defiance B3M

Główny producent: S.L.Lewis, Inc.

Systemy łączności: Thar Hes Hm 10

System wyszukiwania i śledzenia celu: TharHess Alfa-2a

Typ: Savannah Master

  • Rodzaj napędu:           Poduszkowiec
  • Ciężar całkowity:        5 ton
  • Prędkość marszowa:       13
  • Prędkość bojowa:         20

Silnik:                                 1

     Moc:                25

     Rodzaj:             Jądrowy

Wartość Bojowa: 204 punkty

Cena: 91.667 C-Billsów

Źródło: Technical Readout: 3026

Tłumacz: nieznany

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *