Historia świata BattleTecha

Świat, w którym rozgrywa się akcja „Mechawojownika„, został opisany w licznych dodatkach do gry BattleTech. Niniejszy rozdział prezentuje krótki rys historyczny, który pozwoli graczom szybko przyswoić sobie jego realia. Został zamieszczony w podręczniku MechWarrior RPG z 1997 roku . Każdy, kto jest zainteresowany bardziej szczegółowymi informacjami na temat wydarzeń, postaci, miejsc i technologii, o których wspomina ten rozdział, odnajdzie je w podręcznikach i książkach do gry BattleTech. A dla leniwych Intro z gry komputerowej BattleTech firmy Harebrained Schemes, której wydawcą jest Paradox Interactive.

PRZEŁOM (2001-2100) Początek XXI wieku.

Zycie na Ziemi nie uległo poważniejszym zmianom. Mimo prób pojednania w latach 90., dwa supermocarstwa nadal trwały na przeciwnych pozycjach. z tym że teraz znaczna część arsenału została przeniesiona w przestrzeń kosmiczną. W ciągu następnych stu lat sytuacja zmieniła się gwałtownie. Ludzie, stojący na progu pierwszej ekspansji w głąb przestrzeni kosmicznej, zaczęli rozważać możliwość zjednoczenia. Politycznie, nowy wiek ludzkości zaczął się w 2011 roku, kiedy wojna domowa rozdarła kraje byłego Związku Radzieckiego. Zagrożenie konfliktem nuklearnym, mogącym ogarnąć całą Ziemię, spowodowało interwencję połączonych sił amerykańskich i zachodnioeuropejskich, która zakończyła wojnę w 2014 roku. Zacieśniło to polityczne więzy pomiędzy krajami Sojuszu Zachodniego i zaowocowało formalnym zjednoczeniem sił zbrojnych Zachodu. Do 2024 roku w skład Sojuszu Zachodniego weszła Japonia, kraje Europy Środkowej i siedem państw postradzieckich. Parlament Sojuszniczy zastąpił, jako światowe forum, rozwiązaną Organizację Narodów Zjednoczonych. Jako energiczny sponsor badań naukowych i eksploracji kosmosu sojusz szczodrze nagradzał podobne wysiłki ze strony swoich państw członkowskich. Kiedy ekonomiczne korzyści, wypływające z przynależności do sojuszu, stały się oczywiste, następne kraje ubiegały się o członkostwo w parlamencie. Przed 2086 rokiem Sojusz Zachodni stał się Sojuszem Światowym i skupiał ponad 120 państw. Pozycja i waga głosu danego państwa w parlamencie zależała od daty przyjęcia do sojuszu, zamożności, liczby ludności i sity militarnej.

XXI stulecie było wiekiem nieprzerwanych osiągnięć naukowych. Szczególnie wzrosła rola energii jądrowej jako głównego źródła zasilania. Naukowcy sojuszu zbudowali pierwszy pełnowymiarowy reaktor fuzyjny w 2020 roku, a już w 2027 wysłano na Marsa pierwszy statek kosmiczny, napędzany energią jądrową. Podróż trwała tylko 14 dni, była więc znacznie krótsza od poprzednich lotów, trwających pięć miesięcy. Ze względu na wydajność reaktorów. statki mogły utrzymywać większe przyśpieszenie przez znacznie dłuższy czas. Rozwój efektywnego napędu jądrowego umożliwił masową eksplorację i eksploatację Układu Słonecznego. Do 2050 roku sojusz dysponował już placówkami naukowymi na całym obszarze. Wysłane do kilku najbliższych systemów gwiezdnych bezzałogowe sondy kosmiczne odkryły nadające się do zamieszkania planety wokół Tau Ceti, Epsilon Eridani i Epsilon Indi. W tym samym czasie prywatne. wielonarodowe korporacje zapoczątkowały handlową eksploatację układu, zakładając kolonie wydobywcze w pasie asteroidów. Zdarzało się, że transportowano z pasa nawet całe asteroidy w okolice Księżyca. Te korporacje włączyły się również do badań naukowych, które zaowocowały rozwojem lekkich, wytrzymałych materiałów, przydatnych w przemyśle kosmicznym, oraz powstaniem małych, przenośnych reaktorów. Jednak nie wszystkie przełomowe osiągnięcia badawcze XXI wieku miały natychmiastowe następstwa. Amerykanin Thomas Kearny i Japończyk Takayoshi Fuchida, którzy pracowali razem w Stanford University, opublikowali w latach 2018-21 szereg artykułów atakujących podstawy współczesnej fizyki. Naukowa społeczność wyśmiała ich prace, a obaj naukowcy zmarli w zapomnieniu w połowie XXI wieku. Tak. jak w przypadku wielu odkrywców, dopiero przyszłe pokolenia miały docenić wartość śmiałych badań tych ludzi. Minęło jeszcze 80 lat, zanim ich teorie zaczęły dawać owoce. Tymczasem, badania nad protetyką medyczną doprowadziły do wynalezienia włókien poliacetenowych, zwanych ,.myomerami”. Pod wpływem prądu, wiązka tych włókien mogła kurczyć się tak samo, jak włókno mięśniowe. Niestety, minimalna długość wiązki, jaka była wymagana by mógł zajść ten proces, była dużo większa niż jakakolwiek ludzka kończyna. Badania te porzucono na niemal trzy następne stulecia.

EXODUS (2102-2313)

W 2102 roku naukowcy ogłosili największy naukowy przełom dwóch minionych stuleci — założenia teoretyczne konstrukcji statku kosmicznego szybszego od światła. Ironią losu był fakt, że do swojej pracy wykorzystali poprzednio wyśmiane teorie Kearnyego, i Fuchidy. Parlament Ziemi zatwierdził Projekt Dejmos, intensywny program rozwoju badań nad napędem umożliwiającym osiągnięcie prędkości większej niż prędkość światła (FIL). Chociaż kulminacją Projektu Dejmos było wysłanie pierwszego statku w dziewiczą podróż do układu Tau Ceti w 2108 roku. to jednak miliardy wydane na te badania wzbudziły powszechne oburzenie, a nawet doprowadziły do zamieszek w biedniejszych państwach sojuszu. Ta rysa na pozornej jedności Ziemi nigdy nie zniknęła i zmagania pomiędzy tymi co ,,mają”, a tymi co „nie mają” ciągle dręczyły sojusz. Wkrótce stocznie sojuszu rozpoczęły produkcję statków kolonizacyjnych szybszych niż światło. Do 2116 roku stałą kolonię kosmiczną założono na Tau Ceti IV (Nowa Ziemia). Wraz z konstrukcyjnymi usprawnieniami, redukującymi koszty budowy statków z nowym napędem, korporacje, a nawet zwyczajne grupy odszczepieńców, zdobywały własne statki, by korzystać z nieprzebranego i nagle powszechnie dostępnego bogactwa kosmosu. Parlament Ziemi szybko zdecydował o tym, że kolonizacja będzie się odbywać pod jego kontrolą, wprowadzając w życie ustawy umieszczające wszystkie kolonie pod jurysdykcją ziemską. Przedstawicielem sojuszu w kolonii miał być gubernator. W 2172 roku. w pierwszym Wielkim Spisie Sojuszu zanotowano istnienie ponad stu kolonii, zajmujących obszar o promieniu 80. lat świetlnych. Czwarty spis, zakończony w 2235 roku, mówił o zasiedleniu ponad 600 światów. Koloniści zasiedlający kolejne światy coraz częściej stawali wobec problemu braku wody pitnej. Wysokie ceny urządzeń do uzdatniania wody czyniły je niedostępnymi dla większości kolonii; brak wody pitnej hamował dalszą ekspansję. Jednak w 2177 roku, przedsiębiorca Rudolph Ryan opatentował łatwy i szybki sposób transportu w przestrzeni międzygwiezdnej olbrzymich gór lodowych, za pomocą zwykłych tankowców. W ciągu kilku lat Kartel Ryana stał się najbardziej dochodowym przedsiębiorstwem w całym sojuszu, a jego „lodowe statki” pomogły w kolonizacji planet przedtem niezdatnych do zasiedlenia.
Wraz z powiększaniem się obszaru zamieszkiwanego przez ludzi, czas potrzebny do przekazywania informacji pomiędzy Ziemią a koloniami wydłużał się, utrudniając parlamentowi bezpośrednie zarządzanie planetami. Zmusiło to sojusz do zwiększenia zakresu władzy gubernatorów, którzy. z kolei, musieli przystać na większą autonomię kolonistów. Kiedy w 2235 roku koalicja kolonii, położonych na skraju znanej przestrzeni, ogłosiła niepodległość, rozpoczęła się zawzięta. trwająca 18 miesięcy walka z Ziemią, znana potem pod nazwą Rebelii Obszarów Zewnętrznych. Ku powszechnemu zdziwieniu, ziemskiemu rządowi brakowało do stłumienia rebelii zarówno środków militarnych, jak i poparcia politycznego. Utrata zbuntowanych kolonii spowodowała kryzys polityczny wewnątrz sojuszu, który doprowadził do wotum nieufności wobec rządzącej dotychczas Partii Ekspansjonistów. Po przejęciu władzy nowy, liberalny rząd wycofał wojsko i zarządców ze wszystkich granicznych światów, przyznając koloniom niepodległość bez względu na to czy tego chciały, czy nie. Polityka izolacjonizmu wkrótce okazała się równie niepopularna co ekspansjonizm, ponieważ doprowadziła do politycznego zamieszania i zapaści ekonomicznej. W 2242 roku granice posiadłości sojuszu. znajdowały się zaledwie 30 lat świetlnych od Słońca — tyle co jeden skok szybszego od światła statku. Przez następne 70 lat żadna z głównych politycznych sił nie była w stanie kontrolować ziemskiego parlamentu, a poszczególne rządy zmieniały się, upadając równie szybko, jak powstawały. Uciekając przed polityczną i ekonomiczną niepewnością, wielu zdolnych i utalentowanych Ziemian zaczęło, w końcu XXIII wieku emigrować do niepodległych kolonii. Później okres ten historycy określili mianem Exodusu. W trakcie Exodusu Ziemianie odsunęli granicę zamieszkanej przez ludzi przestrzeni ponad 150 lat świetlnych od Słońca, kolonizując około 1.500 nowych planet. Coraz więcej surowców szło na potrzeby kolonizacji. a tempo postępu naukowego słabło. W powstających koloniach mieszkańcy byli zbyt zaabsorbowani przezwyciężaniem swoich problemów, żeby myśleć jeszcze o rozwoju nowych technologii. Tymczasem, niektóre z dawnych kolonii podjęły próbę zwiększenia znaczenia swoich młodych niepodległych państw, zawierając sojusze. W 2271 roku trzy mniejsze państwa podpisały Układ z Marik. To był zalążek Ligi Wolnych Światów, pierwszej wielkiej federacji, która miała pewnego dnia sięgnąć po władze nad pozostałymi światami.

 

KONSOLIDACJA (2314-2398)

We wrześniu 2314 roku Sojusz Światowy załamał się ostatecznie pod własnym ciężarem. Kiedy między wrogimi trakcjami Ekspansjonistów i Liberałów wybuchła krótka, za-jadła wojna. dowódca Floty Sojuszu – admirał James McKenna – interweniował zbrojnie, by powstrzymać konflikt. McKenna był dumnym, charyzmatycznym oficerem z nieskazitelną przeszłością zawodową i wojskowymi tradycjami rodzinnymi wywodzącymi się jeszcze z czasów Sojuszu Zachodniego. Był klasycznym typem bohatera i męża opatrznościowego, pojawiającego się w krytycznym momencie, by zmienić bieg historii. McKenna był zdecydowany przywrócić Ziemi dominującą pozycję kolebki ..Homo Stellaris„. Po rozwiązaniu sojuszu samozwańczo określił się głową nowego państwa – Ziemskiej Hegemonii. Pod jego przywództwem Hegemonia rozpoczęła aktywną i zwycięską kampanię, zmierzającą do przywrócenia ziemskiej kontroli politycznej nad dawnymi koloniami. Do czasu śmierci McKenny, w 2339 roku, Hegemonia, za pomocą środków wojskowych, politycznych i ekonomicznych, przywróciła swoją władzę nad ponad setką światów. W 2340 roku następcą McKenny wybrano jego siostrzeńca. Michaela Camerona. W czasie rządów Camerona Hegemonia zaangażowała się w ambitny, sponsorowany przez rząd, program badań technicznych. Pierwszym znaczącym osiągnięciem tego programu była prototypowa konstrukcja WorkMecha, napędzanego energią jądrową automatu wydobywczego, sterowanego bezpośrednio ruchami ciała operatora, dzięki zastosowaniu sztucznych mięśni opartych na technologii myomerów. rozwiniętej w XXI wieku.

Ponowne pojawienie się Ziemi jako politycznej i technologicznej potęgi rozpoczęło nową erę odprężenia i stosunkowo pokojowego rozwoju całego obszaru zasiedlonego przez ludzi. Począwszy od paktu Crucis z 2317 roku, wiele światów zawierało układy obronne i umowy handlowe podobne do Układu z Marik. Chociaż wiele z tych układów pozostawiało państwom członkowskim całkowitą swobodę co do polityki wewnętrznej. to jednak pozwalały one również na kontrolę młodszych. słabszych ekonomicznie światów, przez silniejszych sąsiadów. Do czasu. kiedy Hegemonia i inne państwa podjęły Wielki Spis w 2389 roku, pojawiło się dziesięć oddzielnych państw, z których każde kontrolowało planety w zasięgu umożliwiającym komunikację pomiędzy nimi a światem stołecznym. W Sferze Wewnętrznej, pojawiło się sześć silnych państw a inne, mniejsze, rozciągnęły swoją władzę na obrzeża skolonizowanej przestrzeni, zwane teraz Peryferiami. Nadal częste były spory o światy graniczne, zwłaszcza te obfitujące w wodę i surowce mineralne. Były one przyczyną napięć, a nawet wojen na granicach pomiędzy poszczególnymi państwami. Wraz z coraz częstszymi zatargami o te planety, postępował wyścig zbrojeń, który pogłębiał zadrażnienia w całej zamieszkanej przez człowieka przestrzeni. Chociaż inne federacje i państwa starały się — wzorem Hegemonii — popierać badania naukowe, jednak większość nie była w stanie dotrzymać jej kroku. W jednej jednak kwestii inne rządy naśladowały Hegemonię doskonale — w przyjęciu dziedzicznej władzy jednego rodu. Komentując później te fakty historycy dowodzili, że dynastyczny model rządzenia, prawdopodobnie oferował zapewnienie ponownego spokoju po chaosie Exodusu.

 

ERA WOJEN (2398-2550]

W 2398 roku spór terytorialny między Konfederacją Kapellańską a Ligą Wolnych Światów doprowadził do otwartej wojny z użyciem floty i wojsk naziemnych w układzie Andurien. Ten konflikt był jedynie początkiem wielu krwawych, choć ograniczonych wojen o kluczowe światy graniczne, ja-kie miały miejsce między 2398 a 2412 rokiem. Rozpoczynała się nowa epoka krwawego konfliktu. Po zaciętej wojnie w układzie Tintavel, w 2412 roku, w której straciło życie tysiące cywilów, przedstawiciele dziesięciu państw Sfery Wewnętrznej i Peryferiów spotkali się w Nowej Olimpii na planecie Ares. Efektem tego spotkania miało być wynegocjowanie niezwykłego, rycerskiego pakietu praw międzygwiezdnych, dotyczących sposobów prowadzenia wojen. Zamiast zapobiegania wojnom, Konwencje z Ares pozwalały na ich prowadzenie poza gęsto zasiedlonymi obszarami i zabraniały niszczenia obiektów cywilnych i gospodarczych. Umowę podpisało wszystkie sześć państw ze Sfery Wewnętrznej, ale tylko dwa z Peryferiów. Wraz z podpisaniem Konwencji z Ares, wojna stała się stałym fragmentem rzeczywistości XXV wieku uległa jednak pewnym przekształceniom. W miejsce potwornego, wyniszczającego kataklizmu pojawił się zupełnie nowy rodzaj konfrontacji, przypominający raczej wyrafinowaną grę wojenną, w której otoczone oddziały częściej oddawały się w niewolę, niż toczyły walkę do ostatniej kropli krwi. Powszechne respektowanie Konwencji bardzo obniżyło ludzkie i ekonomiczne koszty wojny. Niestety, doprowadziło również do upowszechnienia jej jako sposobu na rozwiązanie większości nawet błahych zatargów. W ciągu następnych 150 lat różne państwa toczyły między sobą setki drobnych wojen, z których żadna nie przyniosła rozstrzygnięcia. Żaden z rządów nie był w stanie nawiązać ani trwałych sojuszy z innym, ani tek na dłużej rozciągnąć kontroli nad sąsiadami. Tym niemniej. dziedziczne rządy tych państw niespodziewanie przetrwały lata przemocy.

Jedyny wyjątek miał miejsce w 2459 roku, kiedy bezdzietna, niezamężna lady Durant, przywódczyni Republiki Światów Obrzeża, wyznaczyła Terens Amaris jako swoją następczynię. Lady Amaris objęła władzę po śmierci Durant i członkowie jej linii mieli rządzić nieprzerwanie przez prawie trzy następne stulecia.

Hegemonia Ziemska miała poważny udział w starciach Wieku Wojen. W 2431 roku Główny Administrator, Richard Cameron, rozkazał swojej armii zdobycie systemu Kentares, należącego do Federacji Słońc, a w 2475 roku Hegemonia zmiażdżyła inwazyjne siły Ligi Wolnych Światów, w systemie Oriente. Zasadniczo jednak przywódcy Hegemonii starali się unikać konfliktów, próbując zwiększać swoją potęgę ekonomicznie i technologicznie. Jakiekolwiek były intencje Hegemonii, wraz ze skonstruowaniem pierwszego BattleMecha w 2439 roku, stała się ona również silna militarnie. Wykorzystując stuletnie doświadczenia w budowie maszyn wydobywczych i korzystając z tej samej technologii myomerów, Ziemia stworzyła mechy bojowe, które szybko zademonstrowały swoją wyższość nad konwencjonalnymi pojazdami opancerzonymi, zwłaszcza pod względem dostosowania do różnych środowisk. Były również znacznie lepiej uzbrojone, wykorzystując szeroki wachlarz broni konwencjonalnej i energetycznej. Pozostałe państwa Sfery Wewnętrznej również pragnęły pozyskać technologię produkcji mechów, ale zaczęła się ona rozprzestrzeniać dopiero w 2455 roku, po ataku komandosów Wspólnoty Lyrańskiej na zakład produkujący mechy dla Hegemonii na Hesperusie II. Hegemonia utrzymywała jednak swoją wyższość na tym polu dzięki nowym rozwiązaniom, umożliwiającym zwiększenie mobilności i uzbrojenia mechów, przy równoczesnym obniżeniu kosztów produkcji i zwiększeniu wydajności. Być może właśnie ze względu na swoją potęgę militarną, pod koniec XXV wieku Hegemonia zaczęła spełniać rolę mediatora.

IMPERIUM I PONOWNE ZJEDNOCZENIE (2551-2600]

W 150 lat po rozpoczęciu Ery Wojen, dzięki mediacji ze strony Hegemonii, zakończył się konflikt między Domami Liao i Marik dotyczący planety Andurien. (Ironia historii sprawiła, ze były to te same państwa, które tocząc walkę o tę planetę, rozpoczęły Erę Wojen). lan Cameron, XIII Główny Administrator Hegemonii, nie tylko nakłonił Konfederację Kapellańską i Ligę Wolnych Światów do podpisania układu, ale również zaskarbił sobie przyjaźń ich przywódców – Alberta Marika i Terrence’a Liao. W 2556 roku te trzy państwa podpisały tak zwany Układ Uściśniętych Rąk, który był tajną klauzulą do umowy pokojowej w sprawie Andurien. Ten sekretny pakt ustanawiał szczególne stosunki handlowe i zawierał obietnicę wzajemnej nieagresji. To niemal natychmiast doprowadziło do Paktu z Genewy, który całą trójkę określał mianem założycieli Ligi Gwiezdnej. W latach 2556-2569 Cameron, używając swych mediacyjnych zdolności, uzyskał podobne porozumienia z pozostałymi trzema państwami leżącymi w granicach Sfery WewnętrznejFederacją Słońc, Wspólnotą Lyrańską i Zjednoczeniem Draconis. W 2571 roku Cameron i władcy pozostałych pięciu państw powołali do życia nową hegemonię, zwaną Ligą Gwiezdną. W zamian za uznanie lana Camerona Pierwszym Lordem Ligi i głównym arbitrem w sprawach polityki zagranicznej pozostali przywódcy uzyskiwali miejsca w Radzie Najwyższej, swobodę w polityce wewnętrznej i oficjalne potwierdzenie swoich praw dynastycznych. I co najważniejsze, wszyscy mieli otwarty dostęp do ziemskiego, wojskowego aparatu badawczego. Z drugiej strony, rządy państw peryferyjnych, wolały utrzymać swoją niezależność i odrzucały wszelkie wysiłki dyplomatyczne, mające na celu włączenie ich do Ligi. Tymi państwami były: Sojusz Światów Zewnętrznych, Konkordat Tauriański, Magistrat Kanopijski i Republika Światów Obrzeża. Wszystkie one posiadały tradycje kilkusetletniej niezależności i były gotowe do walki o pozostanie poza zasięgiem władzy potężnej Ligi Gwiezdnej. Wiedząc. że konfrontacja jest nieunikniona. przywódcy Peryferiów wzmacniali swoje siły militarne. W 2575 roku Liga ogłosiła Proklamację Pollux, nakazującą Peryferiom przystąpienie do Ligi albo na drodze pokojowej, albo z użyciem siły. Dwa miesiące później państwa Peryferiów całkowicie odrzuciły żądania. W ciągu następnych lat obie strony stoczyły szereg potyczek i bitew, ale otwarta wojna przeciw Peryferiom została wypowiedziana w 2578 roku. Wojna o Zjednoczenie była serią oddzielnych kampanii, które ciągnęły się przez 20 długich lat i pochłonęła więcej istnień ludzkich niż cała Era Wojen. Zakończyła się ostatecznie w 2596 roku, a jej finałowym akcentem była krwawa bitwa, prowadząca do kapitulacji Konkordatu Tauriańskiego. W 2597 roku, cztery pokonane państwa peryferyjne stały się Terytoriami Zależnymi Ligi Gwiezdnej. Liga niezwłocznie rozpoczęła kampanię propagandową, której celem było spopularyzowanie wśród mieszkańców podbitych terenów idei członkostwa w Lidze. Wysiłki te zakończyły się ogromnym sukcesem i dziesięć lat później Liga mogła wycofać większość swoich garnizonów.

DOBRE LATA (2601-2750)

W ciągu następnych 150 lat po Wojnie o Zjednoczenie przez rozległe terytoria Ligi Gwiezdnej przetoczyła się nowa fala ekspansji kolonialnej i odkryć naukowych. By zmniejszyć problemy administracyjne, spowodowane przez olbrzymie odległości, Liga rozwinęła rozległą i gęstą sieć komunikacji międzygwiezdnej. Sieć tworzyły nadajniki, zwane generatorami hiperpulsowymi (HPG), oparte na technologii rozwiniętej dzięki teorii Kearny’ego i Fuchidy, dotyczącej hipernapędu. Badania rozpoczęte w 2615 zakończyły się sukcesem 15 lat później, kiedy pierwsza wysłana tą metodą wiadomość dotarła z Ziemi do Wspólnoty Lyrańskiej. W rzeczywistości HPG był dużym „działem”, wystrzeliwującym wysokiej częstotliwości, skompresowany impuls poprzez przestrzeń Kearny’ego-Fuchidy do docelowej planety. Impuls przebywał ogromne odległości w mgnieniu oka, podobnie jak statki szybsze od światła. Chociaż pojedyncza transmisja wymagała tyle samo energii co skok statku, jednak impuls HPG mógł przebyć jednorazowo aż do 50 lat świetlnych, podczas gdy statek mógł skoczyć nie więcej niż 30. Po zakończeniu prac nad systemem czas potrzebny na skomunikowanie się Ziemi z Peryferiami został skrócony z ponad roku do około sześciu miesięcy. (Mogłoby to trwać krócej, ale tylko przy wielkich nakładach finansowych). W tym samym czasie inżynierowie Ligi rozwinęli nowy sposób na oczyszczanie wody. Był on dużo tańszy niż importowanie wody i uczynił ekonomicznie opłacalnym zasiedlenie planet Sfery Wewnętrznej, nie wziętych pod uwagę w czasie Exodusu. Również dla wielu wcześniej zamieszkanych planet nowy system uzdatniania wody był cudem ekonomicznym. Planety, jedna po drugiej rezygnujące z usług Kartelu Ryana, doprowadziły niemal do bankructwa tego największego producenta i armatora statków transportujących lód. Przed 2700 rokiem zasiedlono tysiąc nowych planet i Liga Gwiezdna kontrolowała obszar o średnicy 540 lat świetlnych. Ostatnim z dużych osiągnięć było opracowanie przez naukowców, dzięki badaniom nad zwiększeniem mobilności mechów, ulepszonego, bardziej skutecznego myomeru.

Umożliwiło to w końcu konstrukcję sztucznych, „bionicznych” kończyn o naturalnych ludzkich rozmiarach, jak również pełnowymiarowych superwytrzymałych egzoszkieletów, przydatnych w przemyśle. Po usunięciu sztucznych barier powstałych w Erze Wojen i wprowadzeniu uniwersalnej waluty handel przeżywał boom. Wraz ze wzrostem prosperity poszczególne światy Ligi Gwiezdnej były coraz silniej ze sobą powiązane. Wraz z rozwojem transportu i spadkiem jego cen, wiele planet wyspecjalizowało się w jakiejś jednej wybranej dziedzinie. Jednocześnie były one zależne od innych światów, ze względu na dostawy podstawowych artykułów, takich jak żywność, sprzęt do uzdatniania wody czy części zamienne. W czasie tego złotego wieku przydarzył się tylko jeden większy kryzys polityczny, który został dość łatwo rozwiązany. W 2650 roku na Ziemię dotarły raporty, że armia przywódcy Terytorium Zależnego Światów Obrzeża, Tadeo Amarisa, rozrasta się w alarmującym tempie. Nowy Pierwszy Lord Ligi. Michael Cameron. zwołał specjalne posiedzenie Rady Najwyższej, którą nakłonił do wydania edyktu ściśle określającego rozmiary osobistych wojsk każdego członka Ligi. Dla poparcia tej politycznej akcji Cameron zorganizował manewry kilku regimentów mechów z Sił Obrony Ligi Gwiezdnej w pobliżu granic Światów Obrzeża. ostrzegając w ten sposób Amarisa. Wkrótce wywiad doniósł, że Amaris zrozumiał ostrzeżenie i rozwiązał swoje dodatkowe siły. W rzeczywistości i on, i przywódcy innych państw, nie zaprzestali potajemnego umacniania swojej milicji i rezerw. Choć na pozór Liga reprezentowała jedność, państwa członkowskie kontynuowały walkę w „Ukrytych Wojnach„, podczas tego złotego wieku pokoju i dobrobytu.

KRYZYS I WOJNA DOMOWA (2751-2784)

W lutym 2751 roku zginął w wypadku. podczas inspekcji jednej kolonii wydobywczych na Nowej Silesii, Simon Cameron,  piąty Pierwszy Lord Ligi Gwiezdnej. Jego jedynym następcą był ośmioletni syn, Richard. W ciągu trwającej ponad miesiąc debaty Rada Najwyższa uznała Richarda Pierwszym Lordem, ale wyznaczyła Regentem i protektorem Aleksandra Kiereńskiego, dowódcę Sił Obronnych Ligi Gwiezdnej. Szybko stało się jednak jasne, ze Rada Najwyższa uważa się za jedyną prawdziwą władzę Ligi. Podczas dziesięciu lat regencji Rada wydała dwa edykty, które miały poważne konsekwencje dla przyszłości Ligi. Pierwszy unieważniał edykt Michaela Camerona z 2650 roku. Nowy edykt pozwalał państwom członkowskim na podwojenie swoich sił, inicjując w ten sposób okres generalnej rozbudowy armii. Drugi dawał każdemu z sześciu państw członkowskich, rządzonych przez Lordów Rady, większy udział w dochodach Ligi, zwiększając tą drogą podatkowe obciążenie czterech Terytoriów Zależnych. Ten drugi akt sprowokował natychmiastowy niepokój i rebelię na Peryferiach, zmuszając Kiereńskiego do znacznego wzmocnienia Regularnej Armii Mechów Bojowych stacjonującej w tamtym rejonie. 9 lutego 2762 roku Pierwszy Lord Cameron osiągnął pełnoletność i w wieku 18 lat zasiadł na tronie Ligi Gwiezdnej. Kilka dni później wydał rozporządzenie 156, w którym rozkazał całkowite rozwiązanie wszystkich prywatnych armii. Rozwścieczeni członkowie Rady nie tracili czasu i oprotestowali rozporządzenie jako niezgodne z konstytucją. zmuszając ostatecznie młodego Camerona do jego unieważnienia. Jedynie władca Państwa Światów Obrzeża, Stefan Amaris, poparł inicjatywę Richarda.
Stosunki między Radą Najwyższą, a Pierwszym Lordem uległy dalszemu pogorszeniu, kiedy Richard rozwiązał Radę, w 2762 roku, postanawiając rządzić dekretami. Wydany w następnym roku Edykt Podatkowy obciążył jeszcze bardziej finanse Peryferiów, pogłębiając społeczne niepokoje. Gdy mieszkańcy Peryferiów odrzucili edykt, Richard rozkazał generałowi Kiereńskiemu przywrócenie tam porządku. W 2764 roku Stefan Amaris i Richard Cameron podpisali tajne porozumienie, w którym Amaris zobowiązywał się do obrony Ziemi w razie konieczności. Porozumienie to okazało się niemal prorocze, gdyż w kwietniu 2765 roku Cameron musiał wysłać kolejne oddziały w związku z secesją New Vandenberg i 17 innych planet Peryferiów. W ciągu następnego roku w walkach w rejonie Peryferiów zaangażowane było trzy czwarte regularnej armii. Na Ziemi siły Stefana Amarisa zastąpiły wojska wysłane na New Vandenberg. W końcu grudnia 2766 roku Amaris wykorzystał okazję i za-mordował lorda Richarda Camerona oraz wszystkich mężczyzn, kobiety i dzieci z domieszką krwi Cameronów. Jednocześnie jego wojska zaatakowały Ziemię i inne planety Ziemskiej Hegemonii. Ze 103 planet 95 uległo już pierwszego dnia atakowi z zaskoczenia. W styczniu 2767 roku Amaris ogłosił się Pierwszym Lordem Ligi Gwiezdnej. Wiadomość o przewrocie Amarisa dotarła do Kiereńskiego dopiero w maju tego roku, kiedy siły zdrajcy zakończyły podbój Ziemskiej Hegemonii i przywrócono komunikację. Kiereński natychmiast zawarł rozejm ze wszystkimi państwami Peryferiów, z wyjątkiem Republiki Światów Obrzeża i wypowiedział wojnę uzurpatorowi. Zarówno Kiereński, jak i Amaris, zwrócili się o pomoc do Lordów Rady, ale żaden nie opowiedział się ani po jednej, ani po drugiej stronie. W sierpniu 2767 roku Kiereński zajął Republikę Światów Obrzeża i skierował swe siły w kierunku planet Ziemskiej Hegemonii zajętych przez Amarisa. Następne zmagania trwały 12 wyczerpujących lat, w czasie których siły Kiereńskiego, zajmując jeden świat po drugim, oswobodziły ostatecznie Ziemię 3 września 2779 roku. Ostatniego dnia tego miesiąca Kiereński schwytał Amarisa, który rozkazał kapitulację wszystkim swoim oddziałom. W odwecie za wymordowanie Cameronów w listopadzie Kiereński nakazał egzekucję uzurpatora i jego całej rodziny. Wojna domowa dobiegła końca, ale Armia Ligi Gwiezdnej poniosła przerażające straty. Z 486 dywizji pozostało 113. Sto milionów ludzi poniosło śmierć, cztery razy więcej zostało rannych, a dziesięć razy więcej bez dachu nad głową. Równie katastrofalne było zniszczenie systemu międzygwiezdnej komunikacji, będącego krwiobiegiem Gwiezdnej Ligi. Kiereński ponownie obwołał się Protektorem i zaprosił Radę Najwyższą do powrotu na Ziemię. Obawiając się jego popularności, Rada niezwłocznie usunęła go ze stanowiska Protektora i nakazała rozproszenie jego regularnej armii w celu utworzenia garnizonów na poszczególnych światach członkowskich Ligi. Ponadto Rada powołała Jerome’a Blake’a na stanowisko ministra komunikacji, zobowiązując go do odtworzenia sieci komunikacyjnej Ligi (patrz ComStar). Tymczasem Kiereński powrócił do Kwatery Głównej wojsk Ligi Gwiezdnej, na Nową Ziemię. Chociaż jego oddziały były gotowe pomóc mu w obaleniu Rady Najwyższej, Kiereński nie chciał zdradzić Ligi — jedynego rządu, który kiedykolwiek zjednoczył ludzkość pod jednym sztandarem. Rada Najwyższa nie szczyciła się jednak tą jednością. Każdy z lordów dowodził własnych praw do tronu Ligi Gwiezdnej, aż do całkowitego wyczerpania własnych sił. 12 sierpnia 2781 roku, oficjalnie rozwiązali oni Radę Najwyższą i każdy lord powrócił do siebie z postanowieniem stworzenia własnej armii w celu uzyskania władzy. Wraz z rozbudową sił zbrojnych byłych lordów Ligi, wielu żołnierzy z dawnych wojsk Stefana Amarisa znalazło tam zatrudnienie w charakterze najemników. Wkrótce lordowie rozpoczęli próby kupowania usług oddziałów regularnej armii. Kiedy Kiereński usiłował zapobiec rekrutacji dokonywanej przez przywódców Wielkich Domów pośród jednostek Sił Obronnych Ligi Gwiezdnej, lordowie zażądali jego rezygnacji. Zamiast tego, 14 lutego 2784 roku, Kiereński zebrał ponad stu dowódców dywizji i taką samą liczbę niższych oficerów na tajnym spotkaniu na Nowej Ziemi. Po tym spotkaniu kwatermistrzowie Ligi spędzili następne sześć miesięcy zdobywając po cichu ponad 200 transportowców oraz gromadząc części zamienne i zapasy. Przepracowani lordowie niczego nie zauważyli aż do połowy lata, kiedy to dało się spostrzec ruchy oddziałów na Peryferiach. 8 lipca Kiereński nadał do swych statków zgromadzonych wokół punktów skoku wokół Nowej Ziemi i 50 innych gwiazd jedno słowo. Hasło będące jednocześnie rozkazem. Słowem tym był „Exodus„. Tego dnia ponad tysiąc statków wykonało skok. 5 listopada ta ogromna flotylla dotarła do układu Nowej Samarkandy w obszarze Zjednoczenia Draconis. 80 procent armii Ligi Gwiezdnej postanowiło związać swe losy z losami Kiereńskiego. Cały dzień zajęło tej olbrzymiej armadzie wykonanie skoków w celu opuszczenia systemu. Tego dnia Kiereński i jego flota zniknęli w mrocznej otchłani Peryferiów, najwyraźniej na zawsze opuszczając Sferę Wewnętrzną.

WOJNY SUKCESYJNE (2785-3030)

Dramatyczny Exodus Kiereńskiego usunął ostatnią przeszkodę dla wybuchu wojny domowej. W grudniu 2786 roku Minoru Kurita ogłosił się Pierwszym Lordem Ligi Gwiezdnej. Czterej pozostali lordowie szybko podążyli za jego przykładem. W ciągu kilku miesięcy w całej Sferze Wewnętrznej rozgorzała wojna. Pierwsza Wojna Sukcesyjna toczyła się w latach 2787-2821 i była erupcją niespotykanej brutalności. Pięciu walczących lordów nie dotrzymało Konwencji Ares, burząc miasta, niszcząc ważne obiekty przemysłowe i mordując setki milionów cywilów. Niewiele planet pozostało nietkniętych, a wszystkie zostały dotknięte załamaniem handlu i komunikacji. Do 2815 roku walczące państwa utraciły ekonomiczną zdolność do produkcji statków wyposażonych w hipernapęd. Silna koncentracja środków ekonomicznych na rzecz produkcji wojskowej spowodowała poważny spadek produkcji innych dóbr konsumpcyjnych, przyczyniając się do upadku handlu. Ta handlowa zapaść była szczególnie katastrofalna dla planet zależących od specjalistycznych urządzeń do oczyszczania wody. Bez właściwej konserwacji i części zamiennych wiele z tych urządzeń zaczęło się psuć, zmuszając kolonistów albo do opuszczenia systemu, albo do powrotu do technologii statków lodowych. Przed końcem wojny, w 2821 roku, planety bogate w wodę stały się równie cenne strategicznie jak 400 lat wcześniej. Niełatwy pokój z 2821 roku był bardziej rezultatem wyczerpania niż prawdziwego pojednania. Wszak żaden z lordów nie mógł powiedzieć, że poczynił znaczący postęp w budowie swojego dominium. Zniszczenia byty zbyt dramatyczne, by umożliwić jakikolwiek rodzaj trwałego osadnictwa. Od 2821 do 2827 roku pięć rządzących Domów odbudowało swą militarną potęgę na tyle, na ile mogło, koncentrując naukowców i inżynierów na tych nielicznych planetach, na których potencjał przemysłowy pozostał nietknięty. Między 2828 a 2830 rokiem napięcie wzdłuż granic rywalizujących państw ponownie doprowadziło do wybuchu totalnej wojny.

Druga Wojna Sukcesyjna trwała od mniej więcej 2830 do 2864 roku i była równie niszczycielska, śmiertelna i nierozstrzygnięta jak poprzednia. Kolejne setki milionów ludzi ginęły w niezliczonych bitwach wewnątrz Sfery Wewnętrznej, choć tylko nieliczne planety zmieniały ostatecznie właścicieli. Wraz z dalszym niszczeniem zakładów przemysłowych i zabijaniem naukowców i inżynierów niektóre rodzaje specjalistycznej wiedzy i technologii zaczęły całkowicie zanikać. Przed końcem Drugiej Wojny Sukcesyjnej ogólny poziom wiedzy technologicznej spadł nawet do poziomu panującego na Ziemi na początku XXI wieku. Niełatwo przychodziło konstruowanie zaawansowanych komputerów, wielkich elektrowni fuzji jądrowej czy statków kosmicznych. Zamiast tego, przywódcy Domów Sukcesyjnych zaczęli rozbierać istniejący sprzęt, by zapewnić części zamienne, niezbędne do utrzymania już działających maszyn bojowych. Po krótkim okresie spokoju w 2866 roku wybuchła Trzecia Wojna Sukcesyjna. Rozpoczęta się, gdy forpoczty sił Zjednoczenia Draconis wtargnęły do serca Wspólnoty Lyrańskiej, wkrótce wojna objęta całą Sferę Wewnętrzną. W następnych latach wojna stała się fragmentem codziennego życia do tego stopnia, że cały ten okres historyczny nazwano Wojnami Sukcesyjnymi. Niemniej jednak walki nigdy nie osiągnęły już takiej gwałtowności, jak podczas dwóch poprzednich wojen.

Walki byty mniej brutalne i przynosiły mniejsze straty głównie dlatego, że strony dysponowały już bardzo ograniczonymi środkami, a nie z powodu przyjęcia bardziej Światłej myśli taktycznej. Jednak wraz z upływem czasu i koniecznością powstrzymania gospodarki rabunkowej, każdy z Domów zdał sobie sprawę z tego, że nie może sobie pozwolić na dalszą utratę podstawowych zasobów. Stopniowo wykształcił się zbiór nieformalnych reguł prowadzenia wojny, podobny do Konwencji z Ares. Jednostki mechów i wojska nadal walczyły o posiadanie działających fabryk, ale żadna ze stron nie próbowała niszczyć samych zakładów. (Przegrani musieli po prostu pogodzić się z myślą, że zdobędą planetę następnym razem). Wielkie starcia mechów, zwłaszcza pomiędzy jednostkami najemnymi, często były podzielone na fazy. Obie strony umożliwiały w czasie zawieszenia działań wejście na pole bitwy obsłudze technicznej. by mogła się ona zająć uszkodzonymi maszynami. Niektóre jednostki mechów, zwłaszcza najemne, powróciły do starej tradycji poddawania się przeważającym siłom przeciwnika i płacenia okupu w zamian za uwolnienie. Najważniejsze zaś było to, że każda ze stron uznawała nietykalność obcych statków kosmicznych i ściśle przestrzegano zakazu atakowania tych jednostek. W końcu bez nich wojna o supremację nie mogłaby w ogóle zostać rozstrzygnięta. Drugim skutkiem niszczycielskich Wojen Sukcesyjnych był rozwój feudalizmu w Sferze Wewnętrznej. Centralne władze rządzących Domów nie miały albo administracyjnych, albo wojskowych Środków na utrzymanie kontroli nad swoimi terytoriami. W rezultacie każdy z lordów stał na czele związku lokalnych władców. Władcy ci wywodzili się często z dowódców elitarnych jednostek, którzy zdobywali pełną władzę nad światami, w zamian za usługi swoich me-chów bojowych.

Lata konfliktu spowodowały spustoszenia poza granicami Państw Sukcesyjnych, przyczyniając się do stworzenia zjawiska znanego jako Bandyckie Królestwa Peryferiów. Kiedy wojna szalała tam i z powrotem wzdłuż granicy, bandy wyposażonych w mechy maruderów — najczęściej powstałych z połączenia pokonanych oddziałów lub zbuntowanych najemników — uchodziły w bezkres Peryferiów. Niektóre z tych jednostek pojawiały się znów, często po latach, jako ,,władcy” nowych państw, składających się czasem nawet z kilku słabych światów. Do końca XXX stulecia ponad 60 małych królestw i dominiów otaczało Sferę Wewnętrzną, grożąc granicznym światom każdego z Państw Sukcesyjnych pirackimi najazdami. Ten okres pełnej napięcia stabilizacji trwał blisko sto lat. Jednak to właśnie potrzeba trwałego pokoju spowodowała załamanie względnej równowagi sił między Wielkimi Domami i rozpoczęła okrucieństwa Czwartej Wojny Sukcesyjnej. Wyczuwając powolne, lecz stałe osuwanie się ludzkości z chwały Ligi Gwiezdnej w mroki barbarzyństwa, Archont Katrina Steiner ze Wspólnoty Lyrańskiej wystąpiła w 3020 roku z propozycją pokojową pod adresem innych przywódców. Tylko książę Hanse Davion z Federacji Słońc odpowiedział na tę inicjatywę. Oświadczając, że „schwyci historię za gardło”, rozpoczął negocjacje z Katriną Steiner. Rezultatem tych rozmów był dokument dotyczący sojuszu obu państw, który książę Davion i Archont Steiner podpisali na Ziemi w 3022 roku. W aneksie do umów militarnych i handlowych dokument ten zawierał tajną klauzulę o zaręczynach córki Katriny Steiner z Hanse Davionem. Chociaż do małżeństwa nie mogło dojść, dopóki dwunastoletnia Melissa nie osiągnie pełnoletności, jednak był to ważny krok na drodze do ewentualnego połączenia Wspólnoty Lyrańskiej z Federacją Słońc. Pozostali trzej lordowie byli zaskoczeni tą nagłą zmianą układu sił, która mogła doprowadzić do powstania zjednoczonego państwa niemal tak wielkiego jak ich trzy Domy razem wzięte. W październiku 3022 roku Zjednoczenie Draconis, Liga Wolnych Światów i Konfederacja Kapellańska pospiesznie podpisały Układ z Kapteyn. Zakres tego układu nie był jednak tak szeroki jak dokumentu sojuszniczego Steiner-Davion. Głównie chodziło w nim o zakończenie waśni pomiędzy trzema państwami, które teraz zobowiązały się do wzajemnej obrony. Ten nowy układ miał również pozwolić na koordynację jawnych i tajnych akcji skierowanych przeciw sojuszowi Steiner-Davion. Najbardziej aktywna w działaniach wywiadowczych była Konfederacja Kapellańska, na której czele stał kanclerz Maximilian Liao. Jego agenci przekabacili Michaela Hasek-Daviona, szwagra Hansa, który dostarczał wywiadowi wojskowemu cennych informacji. Jednak kanclerz posunął się za daleko, gdy próbował porwać i zabić Hansa Daviona, by zastąpić go sobowtórem sklonowanym przez swoich naukowców. Davion uniknął porwania i uwięzienia, powrócił na swoje miejsce na tronie i poprzysiągł zemstę. 20 sierpnia 3028 roku książę Hanse Davion i Melissa Steiner wzięli ślub w głównej kwaterze ComStaru na Ziemi. Obecne były wszystkie ważne osobistości z rodów Steiner, Davion, Kurita, Marik i Liao, jak również wielcy dowódcy wojskowi i inne ważne postacie Sfery Wewnętrznej. Hanse i Melissa wymienili przyrzeczenia i Zjednoczona Wspólnota stała się faktem. Na ślubnym przyjęciu panna młoda wzniosła toast za zdrowie pana młodego i obdarowała go prezentami. Gdy nadeszła kolej pana młodego, wstał uśmiechając się. Ogłosił, że na cześć ich małżeństwa ma dla Melissy ogromny dar. „Najdroższa — powiedział tryumfalnie książę Zjednoczonych Słońc — daję ci Konfederację Kapellańską.” W ten sposób rozpoczęła się Operacja Szczur, zaskakujący atak na dziewięć kapellańskich planet jednocześnie, tego samego dnia. Był to jednak tylko początek znacznie większej ofensywy przeciw Konfederacji i Zjednoczeniu Draconis — początek Czwartej Wojny Sukcesyjnej. Główny atak spadł na Konfederację Kapellańską. Odkrywszy zdradę Michaela Hasek-Daviona, Hanse Davion wykorzystywał go do przekazywania Maximilianowi Liao fałszywych informacji. Davion zdołał też umieścić swojego agenta, Justina Allarda, w dowództwie wywiadu wojskowego Domu Liao. Konfederacja Kapellańska nie miała szans i straciła połowę swoich światów. Zjednoczenie Draconis radziło sobie nieco lepiej. Straciło wprawdzie 53 systemy gwiezdne w walce z siłami Wspólnoty Lyrańskiej, ale zdobyło 15 walcząc przeciw Federacji Słońc. Theodore Kurita, następca tronu Zjednoczenia Draconis, przygotowywał nawet silną kontrofensywę, lecz działania wojenne nagle ustały. Po osiągnięciu większości swoich celów w walce z Konfederacją, w 3030 roku Hanse Davion i Katrina Steiner ogłosili zwycięstwo i zawieszenie broni. Każde z nich miało swoje powody, by zaprzestać działań wojennych. Ekonomia Federacji Słońc ucierpiała od sankcji nałożonych przez ComStar na międzygwiezdną komunikację. Natomiast władza Katriny była zagrożona wzrostem sił separatystycznych, przeciwnych sojuszowi z Domem Davion. Chociaż dwuletnia Czwarta Wojna Sukcesyjna była stosunkowo krótka, przebiegła jednak krwawo. W przeciwieństwie do ciągłych walk granicznych, które charakteryzowały Trzecią Wojnę Sukcesyjną, wielkie państwa Sfery Wewnętrznej powróciły do niszczycielskiej taktyki dwóch poprzednich wojen. Polityczny i społeczny pejzaż nie zmienił się wiele. Miało minąć 20 lat, zanim ustąpiły wszystkie społeczne, militarne i polityczne efekty Czwartej Wojny Sukcesyjnej. W 3029 roku przywództwo ComStaru objęła Myndo Waterly. Sankcje komunikacyjne, które zostały nałożone na Federację Słońc po rzekomym zniszczeniu przez Daviona stacji ComStaru na Sarna, zostały zdjęte, gdy Hanse Davion przyznał ComStarowi prawo do obsadzenia własnymi garnizonami wszystkich stacji w swoim państwie. Wkrótce zawarto podobne umowy z pozostałymi rządami Sfery Wewnętrznej. Do 3050 roku ComStar miał pod swoją kontrolą ponad 50 regimentów mechów bojowych. Rezultatem wojny były przesunięcia granic Sfery Wewnętrznej. Księstwo Andurien odłączyło się od Ligi Wolnych Światów i weszło w sojusz z Magistratem Kanopijskim. Musiało minąć dziesięć lat i odejść dwóch przywódców — Janos Marik i jego syn Duggan — zanim Thomas Marik, nowy władca Ligi Wolnych Światów, odzyskał Andurien. Pod koniec wojny Maximilian Liao postradał zmysły, a w 3036 roku popełnił samobójstwo. W tej sytuacji, gdy ponad połowa planet rodu Liao należała do nowo powstałej Zjednoczonej Wspólnoty, kanclerski płaszcz Konfederacji Kapellańskiej spoczął na ramionach najmłodszej córki Maximiliana, Romano Liao. Mimo utraty kolejnych planet, gdy od Konfederacji odłączyły się światy zawiązujące umowę z St. Ives, Romano udało się, dzięki bezwzględności i brutalności, odeprzeć inwazję ze strony Księstwa Andurien i odbudować siły zbrojne Domu Liao. Chociaż nie osiągnęły one liczebności sprzed Czwartej Wojny Sukcesyjnej, odstraszały jednak swym absolutnym fanatyzmem.
Gorączka secesjonizmu dosięgła również Zjednoczoną Wspólnotę i Zjednoczenie Draconis. Jako zastępca do spraw wojskowych, Theodore Kurita zręcznie pokierował buntowniczym Dystryktem Rasalhague, wykorzystując go do negocjacji z ComStarem. W zamian za niezależność Rasalhague i prawo do obsadzenia stacji hiperpulsowych własnymi garnizonami, ComStar zobowiązał się dostarczyć Kuritom dostatecznej ilości mechów dla odbudowania potencjału ich armii. Do tej pory Wspólnota Lyrańska okupowała ponad połowę dystryktu, wykorzystując rebeliantów z Rasalhague w czasie czterech Wojen Sukcesyjnych. Wobec poparcia Zjednoczenia Draconis dla sprawy niepodległości Rasalhague, Lyranie byli zmuszeni opuścić zajmowane planety. Tym zręcznym posunięciem Theodore Kurita utworzył buforowe państwo, które zredukowało długość jego granicy z militarną potęgą Zjednoczonej Wspólnoty o 30 procent. Nie wszystkie siły wewnętrzne Kurity poparły jednak to posunięcie. Wewnątrz Wolnej Republiki Rasalhague wybuchła rebelia, znana jako Wojny Roninów, została jednak szybko zdławiona przez lojalne wobec Draconis jednostki i nowo sformowaną KungsArme Republiki. Mądrość Theodore Kurity, przejawiająca się w zagwarantowaniu Rasalhague wolności, wydała owoce w 3039 roku, kiedy Zjednoczona Wspólnota rozpoczęła kolejną wielką wojnę, mającą ostatecznie wyeliminować Draconis. Dysponując mechami otrzymanymi od ComStaru, Kurita był w stanie stawić opór najeźdźcom i powstrzymać atak. W 3040 roku sytuacja w Sferze Wewnętrznej ustabilizowała się, co oznaczało, że konflikt tlił się w tysiącach drobnych utarczek i potyczek, w których żadna ze stron nie odnosiła większych strat, ani znaczących sukcesów. Niemniej jednak, ze względu na rozmiar Zjednoczonej Wspólnoty, tylko kwestią czasu zdawało się być zdominowanie przez nią Sfery Wewnętrznej i ponowne zjednoczenie wielu światów pod jednymi rządami.

POWRÓT KIEREŃSKIEGO

Jeśli przywódcy Domów Davion i Steiner myśleli, że w ciągu najbliższych dziesięcioleci uda im się wspólnie opanować większość obszaru Sfery Wewnętrznej, nie było im to dane. W 3050 roku na scenę wkroczyła, i to z najmniej spodziewanej strony, całkowicie nowa potęga. Kiedy generał Aleksander Kiereński opuścił w 2784 roku Sferę Wewnętrzną z większością Regularnej Armii Ligi Gwiezdnej, poprowadził swoich podkomendnych w kierunku grupy pięciu wcześniej nie zasiedlonych światów, z dala od Sfery. Niegościnność tych planet przekształciła oddziały Kiereńskiego w niezwykle zdeterminowane społeczności, znane dziś jako Klany. Początkowo cierpieli ogromne niedostatki z powodu nieproporcjonalnie małej liczby robotników, naukowców i urzędników w porównaniu do liczby żołnierzy. Aby skutecznie zmniejszyć tę dysproporcję, Kiereński zorganizowal szereg wyczerpujących testów, które przejść mogli tylko nieliczni. Reszta została zwolniona do cywilnego życia. Wszystko było podporządkowane tylko jednej myśli generała: obowiązkiem jego ludzi jest powrócić pewnego dnia jako wybawcy ludzkości, gdy Sfera Wewnętrzna będzie już wyczerpana walkami, i przywrócić Ligę Gwiezdną na Ziemi. Nie wszyscy jednak byli gotowi na wyrzeczenia, jakich domagał się Kiereński. Początkowo tylko kilku oficerów zbuntowało się i Kiereński zdławił rebelię siłą, nie wahając się przed egzekucją podżegaczy. Jednak wzrastające napięcie, tuż przed śmiercią Kiereńskiego, doprowadziło w końcu do wybuchu wojny domowej, nie mniej niszczycielskiej niż wojny wśród Państw Sukcesyjnych. W obliczu tego konfliktu syn Kiereńskiego, Nicholas, zebrał ludzi nadal przywiązanych do idei ojca, włączając w to tak wielu techników i naukowców, jak się dało. I oto nastąpił kolejny Exodus i następny Kiereński udał się na wygnanie, by czekać na wypalenie się rebelii. Podczas gdy Wojny Sukcesyjne powodowały utratę cennych technologii, ta wojna domowa była jeszcze bardziej dla wygnańców katastrofalna, ponieważ technologia wyznaczała dla nich granicę między życiem a śmiercią we wrogim środowisku zamieszkałych przez nich planet. Nicholas wykorzystał tę wojnę jako lekcję pokazową dla swoich ludzi. W myśl jego idei, żołnierze mieli trwać w oczekiwaniu na dzień upadku Państw Sukcesyjnych. Podczas dwudziestu lat, w czasie których Rebelianci wykrwawiali się na pięciu światach Pentagonu, Nicholas stworzył system kastowy, zmieniając swoich ludzi w kulturę wojowników. Do czasu odzyskania pięciu zbuntowanych, wyczerpanych wojną planet ludzie Nicholasa stali się fanatycznie przywiązani do swojego lidera i jego wizji powrotu w celu uratowania Sfery Wewnętrznej. W 3005 roku Klany Kiereńskiego podjęty pierwsze kroki w kierunku realizacji marzeń o odbudowie złotego wieku Ligi Gwiezdnej. Zdając sobie sprawę z potrzeby uzyskania in-formacji na temat wydarzeń, jakie miały miejsce podczas ich długiej nieobecności w Sferze Wewnętrznej, wysłano do Państw Sukcesyjnych Dragonów Wolfa. Mieli pracować jako najemnicy, zbierając jednocześnie informacje. Opierając się na raportach Dragonów, Klany uznały Państwa Sukcesyjne za małe dzieci kłócące się na ruinach swoich przodków przy użyciu przestarzałej technologii. W 3050 roku Klany zadecydowały, że nadszedł najlepszy czas na rozpoczęcie szeroko zakrojonej inwazji Siły inwazyjne, złożone z Klanów Wilka, Widmowego Niedźwiedzia, Szarego Jaguara, Jadeitowego Sokola, Lśniącego Kota i Stalowej Żmii, wdarły się klinem w obszary Rasalhague, Wspólnoty Lyrańskiej i Zjednoczenia Draconis. Ostrze klina było wymierzone w Ziemię. Mimo że siły Sfery Wewnętrznej odniosły niewielkie zwycięstwo koło Twycross i zapobiegły inwazji na stołeczną planetę Zjednoczenia, Luthien, jednak wydawało się, że nic nie może powstrzymać marszu Klanów w kierunku kolebki ludzkości i siedziby ComStaru – Ziemi. Mimo że Klany znajdowały się w samym środku operacji inwazyjnej, ich dowódcy byli podzieleni na dwie strony. Były one reprezentowane przez tak zwanych Strażników i Krzyżowców. Krzyżowcy naciskali, by Sferę Wewnętrzną wziąć siłą, podczas gdy Strażnicy powoływali się na wizję Aleksandra Kiereńskiego, który chciał chronić pamięć o Lidze Gwiezdnej, aż Państwa Sukcesyjne będą w stanie ponownie ją zaakceptować. Zwyciężyła wola Krzyżowców, by rozpocząć inwazję, jednak Strażnicy nie przestali działać. Za pośrednictwem Dragonów Wolfa zaczęli ostrzegać państwa Sfery Wewnętrznej przed nadchodzącą inwazją. Ironią losu było to, że dowodzili tą inwazją, usiłując jednocześnie ograniczać straty na zajętych planetach. Niezależnie od działalności Klanów Kiereńskiego, objawił się kolejny samozwańczy zbawca ludzkości. Tym razem wewnątrz Sfery. Przekonany o swoim przeznaczeniu do rządzenia zjednoczoną ludzkością, ComStar współpracował z najeźdźcami, administrując zdobytymi planetami i zapewniając wywiad. Szef ComStaru miał nadzieję, że będzie mógł wykorzystać Klany przeciw Państwom Sukcesyjnym, pozwalając im na wzajemne wyczerpanie walką. Otworzyłoby to ComStarowi drogę do władzy. Dopiero przejrzawszy zamiary Klanów, ComStar zareagował agresywnie. Odpowiedzialny za sprawy wojskowe w ComStarze, Anastasius Focht, wyzwał Kiereńskiego na Próbę Sił. Miejscem bitwy miała być planeta Tukayyid, ale jej stawką — prawo do Ziemi.
1 maja 3052 roku 50 regimentów battlemechów ComStaru stanęło do walki z 25 galaktykami Klanów. Na dwadzieścia dni, te dwie siły zwarły się w zmaganiach niespotykanych w historii wojen. W końcu zwycięzcą okazał się ComStar. Ziemia była bezpieczna, gdyż Focht uzyskał obietnicę od ilKhana, że Klany wstrzymają swoją inwazję na 15 lat. Po swoim powrocie na Ziemię Focht odkrył, że szefowa ComStaru Waterly, zdradziła go. Nie wierząc w jego wojskowe zdolności, pogwałciła umowę z Klanami, próbując pozyskać te planety, którymi zarządzali ludzie ComStaru. Próbowała także zabronić komunikacji międzygwiezdnej wewnątrz Sfery Wewnętrznej, mając nadzieję, że doprowadzi to do upadku wszystkich rządów z wyjątkiem jej własnych. Jednak niektórzy władcy Sfery dowiedzieli się o planowanej akcji z raportów swoich wywiadów i zajęli stacje przekaźnikowe ComStaru, zanim ten plan mógł wejść w życie. Rebelie na planetach okupowanych przez Klany nie doszły do skutku, a te nieliczne, które się powiodły, zostały szybko stłumione przez Klany po bitwie na Tukayyid. Stojąc przed faktem zdrady ze strony Waterly, Focht zrobił to, co nakazywał mu honor. Stracił Myndo Waterly i przejął kontrolę nad ComStarem. Starając się przywrócić ComStarowi rolę strażnika, skarbnicy i przekaźnika ludzkiej wiedzy, uczynił jednocześnie nowym jego szefem Sharilar Mori. Chociaż kontrola nad stacjami HPG powróciła do ComStaru, jednak miała być poddana nadzorowi ze strony Domów Sukcesyjnych. Niektórzy członkowie ComStaru byli temu przeciwni, ale Focht nie miał w tej sytuacji innego wyjścia. W Zjednoczonej Wspólnocie smutek przesłonił radość, jaką wywołało zwycięstwo nad Klanami. 17 czerwca 3052 roku zmarł na atak serca Hanse Davion, Diuk Nowego Avalonu, Książę Federacji Słońc. Jego następcą został syn, Victor Steiner-Davion. Również Konfederacja Kapellańska utraciła swoją przywódczynię, jednak Romano Liao poniosła śmierć z ręki zabójcy. W przeciwieństwie do wasali domu Davion, podwładni Liao odetchnęli z ulgą, gdy Sun-Tzu Liao został Kanclerzem i uchylił niektóre z bardziej represyjnych praw swojej matki.
Tak zatem obecnie przedstawia się sytuacja. Klany zajmują szerokim klinem planety należące do Zjednoczenia Draconis, Ligi Wolnych Światów i Zjednoczonej Wspólnoty po stronie należącej do Steinerów. Na warunkach przyjętych podczas Próby Sił Klany złożyły obietnicę zaprzestania dalszej ofensywy na okres piętnastu lat. Obietnica ta jednak nie przeszkadza im dokonywać najazdów na Zjednoczenie lub byłą Wspólnotę Lyrańską. Po śmierci Hanse Davion, Victor Davion został władcą Federacji Słońc i wkrótce zostanie nadany mu tytuł Archonta Zjednoczonej Wspólnoty. Zjednoczenie Draconis jest wykrwawione, ale nie zmiażdżone. Pod przywództwem Koordynatora Takashi Kurity i jego dowódcy Theodore Kurity Zjednoczenie przygotowuje się do kolejnych wojen z Klanami. ComStar stoi w obliczu schizmy, wielu jego Adeptów i Akolitów napłynęło do Ligi Wolnych Światów Thomasa Marika, który sam niegdyś należał do ComStaru. Marik, obawiając się, że teraz Zjednoczona Wspólnota obróci swą potęgę przeciw niemu, zgodził się na małżeństwo swojej córki i następczyni Isis z Sun-Tzu Liao. Ma nadzieję, że zneutralizuje fanatyzm Konfederatów rosnącą potęgą przemysłową Ligi. Ponieważ Marik nie ufa do końca swojemu przyszłemu zięciowi, z zadowoleniem więc wita rozczarowanych członków ComStaru, których fanatyczna lojalność może być przeciwwagą dla ambicji i chciwości Sun-Tzu.

Po 300 latach Sfera Wewnętrzna nadal pozostaje w stanie wojny.

Zdjęcia: Intro do gry BattleTech PC

Źródło: MechWarrior RPG 1997 wydawnictwo MAG

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *